Out, Overgave & Ontvankelijkheid in Marokko

“Marokko doet wat met je”. Ik was er afgelopen zomer voor de derde keer, nu met een vriendin met Marokkaanse roots. Voor haar was het deels thuis komen in haar letterlijk en figuurlijk warme geboorteland. Voor mij stond deze reis door Zuid Marokko onverwachts in het teken van los laten van een ontoegankelijk stukje van mezelf, zodat ik mijn deur wagenwijd open kan zetten voor … het onbekende.

Out
De combinatie van de hitte van augustus en de dynamiek van Marrakech maakte dat ik binnen 24 uur werd gevloerd. Door de hitte bevangen. Nog nooit eerder vertoond. De powervrouw in mij moest zich overgeven aan de zorgzaamheid van anderen, omdat ik plots even out was. Een man in djellaba snelde toe met een pakje Tempo zakdoekjes en keek me vriendelijk aan en ook zo’n beetje dwars door me heen. Mijn vriendin leidde me erna snel een taxi in terug naar het hotel, zette de airco aan, haalde water met O.R.S., koffie en paracetamol. Met mijn oververhitte lijf was ik in een warm bad beland. Gelukkig was mede daardoor mijn breakdown na een paar uur weer over. Over tot de orde van de dag? Ja en nee, want dit voorval had voor mij een diepere betekenis. Het raakte dat ontoegankelijke stukje in mij.

Yallah Yallah
Dit was niet de eerste keer dat een Marokko me door een muur heen hielp of een deur openzette. In september 1999 maakte ik mijn eerste reis door dit prachtige land. In een open truck met een aantal medereizigers. We sliepen elke nacht in een tentje, op het dak van een hotel, onder de sterrenhemel in de woestijn en één nacht op een ijskoude bergflank. Back-to-basic-ánd-to-the-top-of-the-Toubkal, de hoogste berg van Noord Afrika op 4167 meter hoogte. Het was drie weken afzien en genieten tegelijkertijd.
Destijds was het berggids Mohammed die mij over mijn angst, om de steile bergwand af te dalen, heen hielp. Hij pakte mijn hand vast, zei iets als yallah yallah (Kom we gaan!) en bracht me al rennend (!) terug naar het basiskamp op circa 3500 meter hoogte. Rennend zette hij mijn ratio uit waardoor mijn irrationele angst verdween als sneeuw voor zon. Ik gaf me over. Marokko deed dat met me…

Tempo
En nu was er dus opnieuw een wildvreemde man die mij schijnbaar-uit-het-niets kwam steunen. Ik geloof niet in toeval, maar wel in de symboliek en betekenis van gebeurtenissen. Het aannemen van dat Tempo zakdoekje was voor mij niet alleen een setje tissues, maar stond voor mij symbool voor mijn toegankelijkheid voor andermans steun en compassie.

In Marokko liet ik mij tot twee keer toe diep in mijn ziel kijken, ondanks de woorden van de reisleidster: “Marokko is een land met vele gezichten dat zich niet snel in het diepst van haar ziel laat kijken”. Voorbij aan mijn onafhankelijke persona, dat al heel lang als een passende jas om mij heen hangt. Die jas is nu out-of-fashion.  

Roots
Van huis kreeg ik belangrijke waarden en principes mee, die maakten dat het vrij masculiene doorzetten en nait soezen (vanuit mijn Groningse roots) tot een zeer goed zittend patroon was verworden. Het heeft me vér gebracht. Dat Een Heldere Zaak (2010) staat als een huis, is mede het resultaat van mijn doorzettingsvermogen en nait soezen mentaliteit. Maar Een Heldere Zaak is ook het resultaat van meer vrouwelijke waarden en principes die ik in de afgelopen jaren meer heb ont-wikkeld of eigenlijk: meer en meer toelaten door het afwikkelen van mijn controlemechanismen. Mijn moed, geduld en groeiend inzicht in en vertrouwen op het proces, het mededogen en de compassie voor klanten en cliënten zonder te (ver)oordelen zijn vrouwelijke waarden en principes. En na deze reis door Marokko kan ik ook beter ontvangen. Het ontvankelijke principe staat aan. En nu kan en wil ik het ook doorgeven…

Marokko deed dat met me…