Nieuwjaarswens: innerlijke vrede en begrip

“Each one has to find his peace from within. And peace to be real must be unaffected by outside circumstances”, Mahatma Gandhi.

Dit jaar nam mijn gevoel van innerlijke vrede met grote sprongen toe, zo realiseer ik me nu aan het eind van 2018. Bijna onverstoorbaar vredig, hoewel de wereld om ons heen niet zo vreedzaam is óf in ieder geval niet als vreedzaam beleefd wordt.

Vrede bereik je niet met ‘de lieve vrede bewaren’, schreef ik in mijn kerstcolumn van vorig jaar. Dát heb ik nog even geweten in mijn eerste organisatieopdrachten van 2018. Daar ontmoette ik fikse tegenkrachten. Bij de één omdat de opdrachtgevers liever niet wilden onderkennen dat ze zélf aan de bron stonden van de ontstane situatie. Bij de ander, omdat een groot deel van de medewerkers koste-wat-kost wilden vasthouden aan hun eigen beeld van de realiteit. Ze hadden een dik schild opgebouwd dat hun verdriet, woede, angst en onmacht moest maskeren na jarenlange emotionele verwaarlozing van team en taak.

Ik heb beide opdrachten ervaren als een goede training en test voor het verder ontwikkelen van mijn eigen onverstoorbaarheid en mijn koste-wat-kost positie en houding van neutraliteit. Mijn werk dient het grotere geheel en niet één of enkele partijen in het krachtenveld. Met de betrokken organisaties liep het gelukkig goed af, omdat het bewustzijn van de klanten groeide (ondanks dat ze dat niet allemaal wilden toegeven…), waardoor de ordening herstelde en de leiders zélf de juiste interventies pleegden. Ook de deelnemers werden wakker en zagen hun eigen gedrag in een ander, minder rooskleurig licht, waardoor ze wel in beweging kwamen vóór de patiëntenzorg. “Zonder jouw -ontwapenende- interventies hadden we deze muur nooit doorbroken”, kreeg ik maanden later als feedback.

In april maakte ik een reis door Peru, die mijn neutraliteit, helderheid en innerlijke vredigheid nog verder opklaarde. Daar, hoog in de bergen op ruim 4 kilometer hoogte begeleidden vijf Paqo’s een internationale groep naar -meer- innerlijke vrede en leven vanuit het hart. Het was een confronterende reis, waarin ik enkele verstrikkingen mocht ontmoeten én los laten, zodat ze -onbewust- mijn gevoel van innerlijke vrede niet langer in de weg stonden. ‘No picknick’, maar ik kwam behoorlijk gelouterd terug 😉.

“Peace can not be kept by force, it can only be achieved by understanding”, Einstein.

De purificerende reis door de Andes maakte dat niet lang daarna een stroom aan individuele issues, naast enkele organisatievraagstukken, zich aandiende. Veelal met een groot -vaak verborgen en lang geheim gehouden- trauma als onderliggende bron. Een bevriende coach stuurt stevast haar cliënten met de hefstigste trauma’s aan me door: “Ga jij eerst maar eens je oude zeer opruimen met Marieke”.

Zo kreeg ik issues als “verterende woede op een ex, obsessief perfectionisme, seksueel misbruik, relatieproblemen, burn-outklachten, angst en paniek, verbroken familiebanden, disfunctionele familieverhoudingen, onverwerkt verlies van een naaste, jarenlang verdriet om een scheiding, erfenisverdriet, buitengesloten/gepest zijn” en zo meer in mijn praktijk. Mooi, intens en helend werk. Na meestal maar één of twee -reset- sessie(s) van een dagdeel ging men met meer inzicht en innerlijke vrede geaard en met berusting met wat er was gebeurd naar huis. Het óverleven had, zo bleek, -duurzaam- plaats gemaakt voor meer bewustzijn, begrip en lévendigheid. Het voelt als een voorrecht om de oorsprong van complexe problemen te ont-maskeren, af te wikkelen, te transformeren en neutraliseren om mensen zó dichter bij zichzelf te brengen.

“Be kind, for everyone you meet is fighting a hard battle”, Plato.

Voor organisatieopdrachten geldt hetzelfde. Ook daar nam het gevoel van innerlijke vrede toe door de bron van complexiteit af te wikkelen en ze dichter bij hun essentie te brengen. De reden van bestaan. Waartoe dient deze organisatie en hoe verhouden de bestuurders en directeuren zich daartoe? Het verruimde bewustzijn en innerlijke vrede bij de leiders maakte dat hun focus werd verlegd naar hetgeen (wel) bestaansrecht geeft en door -met meer moed- zelf afscheid te nemen wat niet (meer) werkt.

Bijvoorbeeld bij een zorginstelling. Door niet langer pleasend te zijn aan de zorgverleners, maar samen mét de zorgverleners de kwaliteit van patiëntenzorg dienen. Een wezenlijk verschil in benadering. Of de onderwijsinstelling die deels nog vast zat aan een oud -niet levensvatbaar- doel, dat het besluit nam om vanaf dan alleen nog de duurzame, vernieuwende bestaansreden te omarmen. Nu leidt men studenten op tot ‘eigentijdse, inspirerende, ondernemende innovators’ die de levenskracht van mens en dier en planeet bevorderen.

Mijn systemische interventies maken dat het eenheidsbewustzijn stijgt en de dubbelhartigheid oplost. Zonder dubbele agenda’s verdwijnt de grond voor machtspolitiek spel. Wanneer de eenheid en het gevoel van innerlijke vrede toeneemt, kan het onderling vertrouwen wortelen en groeien. Gewortelde individuen en organisaties ontstijgen als vanzelf uiteindelijk zichzelf.

“Wanneer de macht van de liefde de liefde voor de macht overwint, zal de wereld vrede kennen”, Jimmie Hendrix.

Een Heldere Zaak wenst iedereen een innerlijk vredig, begripvol, liefdevol en sprankelend 2019.